Zijn er geen ‘Groeten uit Rijswijk’-kaarten meer? Dan maken we ze toch gewoon zelf, bedacht Tino van Dam. Op zijn website www.rijswijktekijk.nl staan er alvast negen. Van Dam bekijkt Rijswijk met een heel eigen blik. Een reportage vanaf het dak van het oude stadhuis. ‘Echt helemaal geweldig is dit!’

Monique van Oostrum

RIJSWIJK l  Het piepkleine, maar gevaarlijk steile klimmetje op de ladder naar het dak van het oude stadhuis aan de Generaal Spoorlaan wordt direct beloond. Een schitterend uitzicht over kleurige herfstbossen, het oude centrum en aan de horizon glorende hoogbouw. Tino van Dam (41) vist onmiddellijk zijn digitale Canon uit zijn tas. “Echt helemaal geweldig is dit”, roept hij uit en klautert op de rand van het dak, gevaarlijk dicht bij de afgrond. “Die herfstkleuren zijn echt fantastisch!” Hoogtevrees? “Totaal niet”, doet hij stoer, “één keer last van gehad, maar dat was in de Alpen. En hij klikt er meteen lustig op los.

Het begon allemaal in mei van dit jaar, toen de mbo-docent ontdekte dat zijn leven alleen werd beheerst door zijn werk, zijn gezin en de alledaagse zaken. “Ik wilde écht iets leuks doen om een beetje te relativeren en besloot iets te gaan doen met foto’s en websites. Ik fotografeer al mijn hele leven. Heb het nog geleerd op een oude Afga waar je de sluitingstijd nog zelf moest berekenen.”

In oktober van dit jaar ging zijn site www.rijswijktekijk.nl  de lucht in. Een artikel in de krant over het stoppen met drukken van de ‘Groeten uit Rijswijk’-kaarten bracht hem op het idee een digitale versie uit te brengen. Vanaf vandaag zijn deze als e-card te versturen.

I

Zijn foto’s zijn verrassend: nét even een ander perspectief, oog voor het detail en een ontroerende onderwerpkeuze zoals het dagelijks leven van boerenechtpaar Van de Mesprel, waarvan mijnheer (80) nog dagelijks naar de supermarkt fietst om zijn kippen van vers broodkruim te kunnen voorzien.

Angstig

Voor een nieuwe serie gaat Van Dam de hoogte in. Zo stond hij op het dak van het tachtig meter hoge gebouw van de Octrooiraad. Dat hij deze middag het dak van het oude stadhuis op mag, noemt hij ‘een unieke situatie’. “Hier staan straks allemaal torens.” Enthousiast loopt hij naar de achterkant van het dak. “De Naald, die pak ik met mijn groothoeklens. Ah, en deze foto, van de stadhuisvijver, wordt ook aardig”, daarbij weer angstig dicht over de rand van het dak glurend. “Leuk hè? Dan pak ik een stukje van de klokkentoren en de schouwburg mee. Met een beetje mazzel krijg ik de Benedictuskerk er ook nog op.”

In een mum van een tijd schiet Van Dam een stuk of dertig foto’s. Thuis zullen er slechts enkele door zijn strenge selectie heenkomen. “Je oog pakt zoveel. Kijk daar:de Bonifatiuskerk, de skyline van Den Haag, maar op het schermpje van je camera valt het weg.

Daar verkijk ik me nogal eens op. Een goede foto is mooi van kleur en helderheid en moet pakkend zijn. Tja, hoe leg je uit wat dat is? Soms mist je foto compleet je doel, soms zit er een foto bij waarvan je denkt: Zo! Die springt eruit!’, dan blijkt dat je precies de juiste belijning, of de mooie wolkenpartij hebt vastgelegd.”

Altijd is Van Dam gespitst op bijzondere dingen. Met een blik op de daken beneden hem:”Soms loop je door een wijk en lijkt het of het niks is. Maar dàn zie je ineens iets.” Zoals die rare lantarenpalen in het Beerninkplantsoen bijvoorbeeld. Als bloemen op breekbare steeltjes lijken ze zich naar de zon te kronkelen. Een vergeefse poging, want op de achtergrond heerst slechts een dreigende, loodgrijze lucht.

Uitgekeken is de getogen, maar niet geboren-ïk lag veertien dagen in een couveuse in Delft’- nog lang niet op zijn gemeente. “Als reactie op mijn website hoor ik vaak:’Ik wist niet dat Rijswijk zoveel te bieden had.”Mensen denken vaak: ‘Rijswijk, dat is ‘In de Boogaard’  en één en al beton’. Maar Rijswijk heeft zveel groen, zoveel landgoederen, zoveel typische dingetjes.”